Jesienią spotkali się z folklorem

Już po raz piąty Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi Trębaczew zaprosiło do udziału w Jesiennych Spotkaniach z Folklorem. Wydarzenie organizowane jest cyklicznie co dwa lata. Tym razem odbyło się 18 i 19 listopada.

W piątek, w ramach Jesiennych Spotkań, w stołówce Cementowni „Warta” były pierzajki. Ten zwyczaj przypomnieli członkowie Zespołu „Trębaczewianie” oraz Kapela „Lututowianie” i gawędziarka Jadwiga Freusowa.
-  Wśród nas są bardzo młode dziewczyny i starsze panie, które te pierzajki pamiętają – relacjonowała Dorota Rabiniak, kierownik  „Trębaczewian” oraz  członek zarządu Stowarzyszenia.
- Te panie pamiętają stare pieśni i wiedzą, jak się nazywają stare narzędzia, znają wierzenia i bardzo ciekawe opowiadania. Tak jak dawniej przy pierzajkach bywało, są śpiewy, a pomieszczeniu obok czają się panowie i pewnie z chwilę zaczną dmuchać nam w pierze. Tak właśnie było kiedyś. Muzykanci przychodzili, wpuszczali nawet ptaki, ale na ten krok się nie odważyliśmy – dodawała z uśmiechem.
Kierowniczka zespołu przyznała, że szczególnie młodsze osoby czuły się na początku spotkania trochę skrępowane tym, że muszą wywiązać chustkę do tyłu, jednak bardzo szybko przyzwyczajały się do nakrycia głowy.
Katarzyna Korbaczewska, Daria Borowczyk, Paulina Mirowska i Katarzyna Górazda reprezentowały młodsze pokolenie mieszkanek ziemi pajęczańskiej. Nie ukrywały, że dla nich udział w obrzędzie to nowość, choć z bardzo wczesnego dzieciństwa zwyczaj pamiętają. Same raczej wybierają syntetyczną pościel.
Pod kołdrą z pierza noce spędza Anna Bęben.
- Pamiętam pierzajki, jak były w domu to się czasami coś podejrzało – wspomina.
-  To były takie spotkanie towarzyskie. Jest tutaj dzisiaj bardzo fajnie. Trochę szkoda, żeby taka tradycja zaginęła. Dawniej na wsi ludzie do siebie przychodzili, domy były otwarte, a teraz ciężko czasem żeby sąsiad do sąsiada przychodził. Myślę, że szczególnie tym starszym ludziom tego brakuje – uważa.
Regina Derak przyznała, że rok temu u niej w rodzinie zostały urządzone pierzajki.
- U mojej kuzynki darłyśmy cztery dni po kolei – opowiada 86-latka.
- Bardzo dużo tego pierza nadarłyśmy, bo zrobiła kołdrę i poduszki. Bardzo fajnie było i pogadałyśmy. Ja uwielbiam piórka skubać. Dawniej to nawet z szypułek robiło się poduszki. A puch oddzielali od pierza i robili jasieczki. Nie tylko pierze się darło razem, ale kapustę jedna u drugiej kisiła, wełnę przędli na wrzecionach. Piękne to były spotkania. Teraz to jest smutno na świecie, telewizor i więcej nic – kwituje.
Na to, że obrzęd całkowicie nie zaginie, liczy Agata Pęciak.
- U mnie w domu nikt nie ma alergii, śpimy pod kołdrami z pierza – podaje.
- Z dzieciństwa pamiętam takie pierzajki, ale mało uroczyste. Ciotki przychodziły i w domu pióra skubałyśmy. Chcemy do tego zwyczaju trochę wrócić, są i młode dziewczyny i babcie. Dobrze by było, żeby fragment tej tradycji ocalić. Za chwilę dzieci nie będą  wiedziały po co te pióra i co się z tego robi – uważa Pęciak, dodając, że młode pokolenie niezbyt interesuje się folklorem.
Po tym, jak panie napracowały się przy pierzu, zasiadły do biesiady. Na stole pojawiły się tradycyjne wędliny i drożdżowe ciasta.
Drugi dzień Jesiennych Spotkań z Folklorem został zwieńczony koncertem w Miejsko - Gminny Dom Kultury w Działoszynie, podczas którego zaprezentowano folklor ziemi łódzkiej i regionu sąsiedniego, śląskiego. Na scenie oprócz gospodarzy, „Trębaczewian”, wystąpił Zespół Śpiewaczo-Obrzędowy z Ożarowa oraz Zespół Pieśni i Tańca „Ziemia Kłobucka”.
- Zostały zaprezentowane tańce częstochowskie, śląskie oraz tańce narodowe, ze względu na to, że nasze wydarzenie odbywa się w listopadzie – informowała Dorota Rabiniak.
Partnerem Jesiennych Spotkań z Folklorem jest województwo łódzkiego, a środki na organizację  Jesiennych Spotkań z Folklorem pochodzą z wydatków na promocję województwa.

Magdalena Lizurej
[email protected]